My Home

เมื่อต้นเดือน มิ.ย ได้มีโอกาศกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัด (อุทัยธานี) ไปเดินเล่นตลาดเก่าริมแม่นําสระแกกรังในตัวเมืองอุทัยธานี ไปทุกครั้งก็แวะทุกครั้งเพราะมีขนมจีนนําพริก แบบหาบ ชามละ 10 บาท อร่อยแปร่.... เดินดูบ้านไม้และร้านขายของข้างทางที่นิยมสร้างเป็นตึกสองชั้น ชั้นล่างจะเป็นประตูไม้ บานเพื้ยม มีป้ายชื่อร้านเก่าๆ เห็นก็ไม่ค่อยตื่นเต้นมากนักเพราะคลุกคลีมาตั้งแต่เด็กเหมือนคนที่มีบ้านอยู่ต่างจังหวัดทั่วไป แต่มีของบางอย่างที่เหลือบไปสะดุดตาเข้า ของที่เกือบลืมไปแล้วที่ซ่อนความน่ารักอยู่มาก จึงเอามาขุดคุ้ยอวดกัน.........ของดีเมืองอุทัย...ตามข้าพเจ้ามา

เริ่มต้นด้วย เที่ยวชม "บ้านริมแม่นำสระแกกรัง" มีชื่อเสียงมากของที่นี่ เย็นๆ แสงจะสวยมาก

ร้านขายของริมถนน ที่ส่วนมาลูกหลายคนจีนจะเป็นผู้จับจอง

อันนี้ถูกใจแม่......ชนี..บนต้นกระถินผ้าป่า ที่กระเทยชอบเอามาเรียกกัน

บาตรพระ น่ารักมาก !!!

เก้าอี๊ไม้ทรงกลมตกแต่งลวดลาย นิยมมากในต่างจังหวัดเห็นว่ามีกันทุกหลังคาเรือน น่าจะนั่งสบายกว่า เก้าอี้ day bed ไฮโซที่คนเมืองกรุงชอบดัดจริตหาไปนั่งกัน

ที่ขาดไม่ได้ ทุกบ้านต้องมี "รูปถ่ายขาวดำของบรรณพบุรุษ" ที่นิยมกันมากมาย บ้านใหนมีพื้นที่มากก็นิยมแขวนกันตามฝาบ้านให้เต็มไปหมด บ้านใหนพื้นที่น้อยเช่นร้านขายของ ก็นิยมใส้ตู้โชว์ไว้หน้าร้าน เกทับบ้านข้างๆกันสุดๆๆ

ตัวดูด ที่นิยมกันทั้งเด็กเล็กและเด็กโต มีหลากหลายสี แต่ตอนเด็กก็ไม่เคยสงสัยว่าใช้สีไรผสมเข้าไปถึงได้สีปรี๊ดปร๊าด...ด ขนาดนั้น ปัจจุบันราคาตัวละ 1 บาท น่าจะขึ้นราคาจากแต่ก่อนมาแล้ว

การกวนนําตาลปึก ก็เป็นวิถีชีวิตของชาวอุทัย กวนเอง กินเอง กวนไป คุยกันไป ขำกันไป ป้าเมื่อย หลานกวนต่อ เป็นกิจกรรมหนึ่งในครอบครัวที่สนุกสนานมาก

กิจกรรมยามคำคืนของเด็กๆที่นั่นมีอย่างเดียวคือ ไปยิงปืนที่งานวัด ราคารอบละ 10 บาท ขนาดทุกวันนี้ยังไปอยู่เลย เจ้าของร้านชอบโกง เอาอะไรหนักๆมาถ่วงตุ๊กตาไม่ให้ล้ม ยิ่งยิง ยิ่งโมโห ยิ่งยิงใหญ่เลย.....

ที่อยากนำเสนอมากคือ " ยุ้งข้าว " ของบ้านเราเองทุกวันนี้ก็ยังใช้งานได้ดี จำได้ว่าเกิดมาก็เห็นมันเลยน่าจะหลายสิบปีได้แล้วมั้ง เด็กๆจะชอบเข้าไปเล่นขายของกันในนี้มาก มองยุ้งข้าวทุกครั้ง ก็จะได้เตือนความจำที่ไม่ทำให้ลืมรากเหง้าของตัวเองไป.........ซึ่งได้ผลชงัดเชียว

*** หลังยุ้งข้าว จะมีต้นส้มจี๊ดอยู่หนึ่งต้น จำได้ว่าทุกปิดเทอมจะต้องกลับไปอยู่ที่อุทัย ที่นั่นไม่มีขนมอะไรกินเลย ไม่มีเซเว่นไม่มีไรเลย ร้านค้าก็อยู่ไกลมากปั่นจักรยานกันจนใส้รากขนมของเด็กๆที่นั่นคือส้มจี๊ดนั่นเอง อยากกินก็จะต้องเดินไปสอยกินเอาเอง กินทุกวัน จนพอโตขึ้นเลยเป็นคนเกลียดการกินส้มลูกใหญ่ เกรียดการปลอกส้มมาก ไอ้ประเภทส้มจี๊ด ส้มโอ นี่เกรียดมาก....แค่เห็นนี่รู้เลยว่าถ้าเอาเข้าปากแล้วรสชาติจะเป็นยังงัย !!!! สุดๆ สุดๆ

***** เศร้ามาก เวลาเห็นฝาของยุ้งข้าวที่วางขายกันตามร้านขายของเก่าในเมืองกรุง ทำไมต้องขายยุ้งข้าว !!! เท่ากับขายรากเหง้าวัฒนธรรมของเราเลยเชียว ใจร้ายมาก ทำไมไม่มาชื่นชมความงามตรงที่ๆมันอยู่ล่ะ น่ารักดีออก ยุ้งข้าว กะ พระอาทิตย์ตกดินเป็นแบลคกราว